خبرنامه تشکل دانشجویان اصلاح طلب

یار دبستانیمان را آزاد کنید...

ikiut — Mon, 14 Dec 2009 09:02:39 GMT

روز چهارشنبه فرزام معینی فعال دانشجویی دانشگاه بین الملل در داخل صحن دانشگاه توسط نیروهای شخصی دستگیر شده و تا کنون خبری از مکان دستگیری و وضعیت وی در دست نمی باشد.... روز شنبه در اعتراض به بازداشت یار دبستانیمان تحصنی در دانشگاه برگزار شد... همچنین معترضین امروز یکشنبه اعتصاب غذا در دانشگاه را ادامه داده اند....

گزارش بازداشت دانشجویان طی آبان ماه؛ بازداشت ۶۰ دانشجو در یک ماه

ikiut — Thu, 26 Nov 2009 09:29:27 GMT

شاید اگر یک سال پیش چنین گزارشی نوشته می شد باورش برای همگان سخت بود و عده ای نمی پذیرفتند که بازداشت ها به این حد گسترده و پرتعداد باشد. اما 22 خرداد همه چیز را تغییر داده است و امروز حاکمیت دستپاچه و سراسیمه به نیروهای امنیتی خود مجوز هر اقدامی را داده است. مجوزی که جز معنای برخورد و سرکوب و بازداشت و شکنجه ندارد.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر با نزدیک شدن به 16 آذر، روز دانشجو، فشارها بر دانشجویان شدت یافته و با احتمال برگزاری تجمعات و اعتراضات دانشجویی پیش بینی می شود که تا روزهایی پس از 16 آذر نیز این بازداشت ها ادامه یابد. اما در سال 88 به رغم بازداشت های گسترده، بازداشت ها بوی دانشجویی نمی دادند و پرشمار دانشجویان بازداشت شده خرداد و تابستان 88 هم در جریان بازداشت سبزها قرار می گرفتند.

13 آبان کم کم به شدت تاثیر دانشجویان در روند اعتراضات گسترده علیه حاکمیت افزود و نزدیکی به 16 آذر نیروهای سرکوب را بر آن داشت تا نگاهی جدی تر به دانشگاه ها داشته باشند. بازداشت ها از چند روز قبل از 13 آبان در دانشگاه های مختلف شروع شد. از ابتدای مهرماه با موج گسترده احضاهای کمیته انضباطی و حراست و حتی وزارت اطلاعات، دانشجویان به سکوت فراخوانده شده بودند و تعلیق و اخراج نیز اتفاقی عادی در بسیاری دانشگاه ها شده بود تا دانشگاه ها را به محیطی آرام برای دانشجویان تبدیل نماید. به جز بازداشت ها و احضارهای پراکنده در 2 هفته اول آبانماه باید بازداشت های دانشجویی را از 13 آبان پی بگیریم. بازداشت هایی که در هفته گذشته شدت گرفته و آینده اش نیز روشن نیست.

در دانشگاه خواجه نصير، علی پرويز و سهيل محمدی یک روز قبل از 13 آبان بازداشت شدند. اين دو فعال دانشجويی پس از حضور صفار هرندی در دانشگاه و اعتراضات دانشجويان دانشگاه خواجه نصير به سخنان هتاکانه وی با يورش ماموران امنيتی به منازلشان بازداشت شدند و ادامه بازداشت آنان همچنان هر روز اعتراضات دانشجویی را در این دانشگاه در پی داشته است. اعتراض های دانشجویان دانشگاه خواجه نصیر و این بازداشت ها در حالی صورت گرفته است که رسانه‌های حاکمیت اظهار داشتند که صفارهرندی بدون هیچ گونه مشکلی در دانشگاه سخنرانی کرده است.

در دانشگاه مازندران، 5 دانشجوی این دانشگاه با شکل گیری تجمع 12 آبان در دانشگاه بازداشت شدند. اشكان ذهابيان برای هشدار 10 آبان ماه و سياوش رضاييان 11 آبان بازداشت شدند. رضائیان يك روز بعد آزاد و براي بار دوم در 15 آبان بازداشت شد. بهنام فرازمند، زاوش گرايلي و مهدی داودیان بعد از تجمع بازداشت شدند.

در اصفهان علی مشمولی در جریان اعتراضات مردمی 13 آبان با یورش نیروهای امنیتی به منزلش بازداشت شد. علی مشمولی طی هفته جاری آزاد شد. امین وطانی دانشجوی دانشگاه صنعتی شریف نیز دوشنبه شب 11 آبان با یورش نیروهای امنیتی بازداشت شده و به مکان نامعلومی انتقال داده شده بود. وی هفته گذشته از زندان آزاد شد.

یاشار دارالشفا دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه تهران و دبیر سابق تشکل اصلاح طلب دانشگاه قزوین نیز طی ماه آبان بازداشت و آزاد شد. مرتضی اسدی دانشجوی دانشگاه علامه نیز در 16 آبان بازداشت شد و از وضعیت وی اطلاعی در دست نیست.

پلی تکنیکی ها هم بازداشتی داشتند اما اینبار از تفرش شروع شد. 7 دانشجوی پلی تکنیک واحد تفرش با اعلام برگزاری تجمعی در روز 13 آبان در روز 11 آبان بازداشت شدند. به گزارش خبرنامه امیرکبیر، حمید عظیمی، محمد اسعدی، سعید قاسمی، امین عربی، علی مطلبی، کورش یکان و محسن ادبی پور توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند و چند روز بعد نیز با بازداشت محسن پریزاد، سیاوش بیگ مدیان، ایزد جابری و مسعود مرادی شمار تفرشی های پلی تکنیک به 11 رسید. پویا شریفی دانشجوی کارشناسی ارشد پلی تکنیک و دانشجوی کارشناسی دانشگاه علم و صنعت نیز که در ستاد میرحسین در جریان انتخابات فعال بود صبح 13 آبان در منزلش بازداشت شد. وی چهارشنبه شب 27 آبانماه از زندان آزاد شد.

محمد هاشمی عضو دفتر تحکیم وحدت نیز در ظهر روز 13 آبان بازداشت و پس از ساعاتی آزاد شد. ماموران وزارت اطلاعات در شب قبل از آن به منزل وی مراجعه کرده و خانه وی را تفتیش کرده بودند. در آستانه روز 13 آبان به اعضای سازمان ادوار تحکیم وحدت نیز مجدداً حمله شد. در این روز حسن اسدی زیدآبادی و محمد صادقی 2 تن از اعضای سازمان دانش آموختگان بازداشت شدند.

فرزاد اسلامی از دانشجویان دانشگاه آزاد نیز بازداشت شد تا برای اولین بار نیروهای امنیتی نشان دهند که دیگر از اعتراضات هفتگی و گسترده دانشجویان آزاد به تنگ آمده اند. ماموران وزارت اطلاعات برای بازداشت سلمان سیما نیز به منزل وی یورش بردند اما وی در منزل نبود تا 10 روز بعد او نیز برای بار دوم به زندان برود. گرچه فرزاد اسلامی با صدور وثیقه آزاد شد اما سلمان سیما همچنان در زندان و در وضعیت نگران کننده ای به سر می برد.

در کاشان 3 دانشجوی این شهر امیرحسین چیت ساززاده، امین حیدری و مجید شهرابی پس از سه روز بازداشت در زندان کاشان به زندان مرکزی اصفهان منتقل شدند. این سه دانشجو در تاریخ نهم آبان ماه در بیرون از دانشگاه توسط مامورین وزارت اطلاعات ربوده شدند.

اما بخش زیادی از بازداشت ها در شیراز و پس از اعتراضات دانشجویی در روز 13 آبان صورت گرفت. بازداشت دانشجویان دانشگاه شیراز در برخی موارد همراه با ضرب و شتم توسط نیروهای لباس شخصی و با کمک نیروی انتظامی صورت گرفت.

گرچه بازداشت ها از تجمع 13 آبان شروع شد اما تاکنون حتی نام برخی از بازداشت شدگان منتشر نشده است. به گزارش خبرنامه امیرکبیر خبرها از بازداشت بیش از 20 دانشجو در مقابل دانشگاه شیراز حکایت دارد. بنایی، جلالی، سعید رضایی، زاهدی، ظهوریان، عارف، پورفتحی، طاهری، صفرپور و پورسلطان از جمله دانشجویانی هستند که در زندان عادل آباد در شیراز همچنان در بازداشت هستند. به همراه این دانشجویان دکتر مسیح الله حقیقت جو نیز در زندان به سر می برد.

علی صالح پور، کاظم رضایی، یحیی طاووسی، ندا اسکندری، خدیجه قهرمانی، نظری، شیروانی و باقری از دیگر دانشجویان دانشگاه شیراز نیز در زندان اطلاعات شیراز (پلاک 100) در بازداشت به سر می برند.

با وجود تمامی این بازداشت ها، همچنان هم فضای امنیتی سنگینی بر دانشگاه شیراز حاکم است و بازداشت ها نیز همچنان ادامه دارد. در آخرین مورد، بعد از ظهر روز سه شنبه 26 آبان ماه ندا اسکندری و خدیجه قهرمانی دو دانشجوی دختر دانشگاه شیراز بازداشت شدند.

پنجشنبه ۲۸ آبان، نیز موج جدیدی از بازداشت ها شروع شد. عباس حکیم زاده دبیر سیاسی دفتر تحکیم صبح در منزلش بازداشت شد. حکیم زاده در حالی که 134 روز از آخرین آزادی اش با وثیقه می گذشت برای سومین بار بازداشت شد.

در عصر همان روز نیز حمید قهوه چیان، احمد میرطاهری، علیرضا زرگر، امیرکاظم پور و یاسر معصومی دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی بازداشت شدند.

شب همان روز نیز نیروهای امنیتی با هجوم از قبل برنامه‌ریزی شده، دست کم هفت عضو دانشجویان و دانش‌ آموختگان لیبرال دانشگاههای ایران را بازداشت کردند. مهرداد بزرگ، سورنا هاشمی، علیرضا موسوی، فرزان رئوفی، احسان دولتشاه، سینا شکوهی و البرز زاهدی دانشجویانی بودند که در جلسه این دانشجویان در آستانه آذرماه بازداشت شدند.

پنج شنبه شب هم دو تن از فعالین دانشجویی دانشگاه آزاد تبریز به نام‌های رسول عالی نژاد و بهروز فریدی توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند. بدین ترتیب تنها در روز پنج‌شنبه ۲۸ آبان حداقل 15 دانشجوی در نقاط مختلف ایران بازداشت شدند.

با احتساب تمامی دانشجویان بازداشت شده طی ماه آبان در سراسر ایران، حداقل 60 دانشجوی تنها در ماه آبان بازداشت شدند.

لازم به ذکر است در 2 روز اول آذر ماه نیز حداقل 7 دانشجو در نقاط مختلف کشور بازداشت شدند. آرش خاندل و مراد باصره از فعالین دانشجویی دانشگاه ایلام به همراه تعدادی از اعضای انجمن اسلامی این دانشگه و همچنین پيام حيدر قزوينی، فرهاد فتحی و سعيد سكاكيان دانشجویان دانشگاه قزوین بازداشت شدند.

بی‌شک این حجم بازداشت دانشجویان نشان از ضعف و نگرانی حکومتی است که پایگاه خود در بین مردم از دست داده و مرتبا مورد اعتراض دانشجویان قرار می گیرد.

تکمیلی:
عطا علیزاده (عضو هیئت موسس انجمن اسلامی دانشجویان دانششگاه آزاد تبریز) و بهنام نیک زاد (دبیر سابق انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه آزاد تبریز) نیز روز 13 آبان بازداشت و در روز 24 آبان با قرار وثیقه آزاد شدند که در این گزارش اسامی آنان از قلم افتاده است.

خبرنامه امیر کبیر

- طبق گزارشات ارسالی امروز ۵ آذرماه سه یار دبستانی از بازداشت آزاد می شوند.

خبر فوری

ikiut — Mon, 23 Nov 2009 11:22:18 GMT

صبح دوشنبه سه تن از فعالین دانشجویی دانشگاه بین الملل امام خمینی به ستاد خبری قزوین احضار شده و بازداشت شده اند. از وضعیت ایشان اطلاع چندانی در دست نیست.

پیام حیدر قزوینی دبیر سابق تشکل اصلاح طلب، فرهاد فتحی دبیر تشکل اصلاح طلب و نیز سعید سکاکی دبیر واحد سیاسی از بازداشت شدگان می باشند.

هم اکنون در دانشگاه بین الملل امام خمینی تحصنی برای آزادی دوستان دربند برقرار است.

خبر فوری

ikiut — Mon, 23 Nov 2009 11:03:27 GMT

یاشار دارالشفاء بعد از ۱۹ روز بازداشت در زندان اوین آزاد شد....

بيانيه شماره 3 پيرامون حوادث 13 آبان و دستگيري ياشار دارالشفاء

ikiut — Fri, 20 Nov 2009 20:43:18 GMT

در روزهای جدایی

ایمان سبز ماست که جاریست

او می رود در دل مرداب های شهر

در راه آفتاب

خم می کند سبزی هر سرو سرفراز

نزدیک به پنج ماه از زمان برگزاری انتخابات می گذرد و در این مدت کوتاه ایران چهره ای یکسر دیگر گون به خود گرفته است. نگرانی ها و اضطراب های پنهان در زیر لعاب اقتدار گرایی عریان، سرانجام به بروز بحران های اجتماعی و از بین رفتن اعتماد عمومی و این باور منجر شده است که « وضع موجود غیر قابل تحمل است.»

« وضعیت بحرانی کنونی »، مناسبات جاری از دانشگاه ها و مدارس گرفته تا قوه مقننه را در نوسانی بی پایان میان زمین و آسمان معلق کرده است. وضع موجود تاییدی بر این جمله معروف است که «قدرت فساد می آورد و قدرت مطلق فساد مطلق». وضع موجودی که یقینا به ایجاد انگیزه های وسیع در افکار عمومی برای به حرکت در آوردن موتور تحولات و تغییرات منجر خواهد شد.

این بیانیه نسلی است که با رخداد 22 خرداد 88 متولد شد و در طول مدت زمانی کوتاه به بلوغ رسید. نسلی بی گناه اما زاده از قعر جهنم، که بی هیچ توهمی در برابر نسل های آینده و وضع موجودی که آن را نمی خواهد احساس مسئولیت می کند. نسلی که با جراحات بسیار، به جنگ فساد و سیاهی برخاسته است و تمامی سیاهی کمر به کین اش استوار بسته اند.

مادران و پدران ما نسل تفنگ و گلوله بودند در برابر دشمنی که بیگانه بود و متجاوز. آنها 8 سال آزگار برای آرمان های مقدسشان، به نام انسانیت و برای آزادی و رهائی جنگیدند تا ما -فرزندانشان- آزادتر و انسانی تر زندگی کنیم. اما چه شد؟ 30 سال از انقلاب 57 و سال ها از آن جنگ مقدس میگذرد، کجایند آن آرمان هایی که هزاران هزار جانشان را در راه آن فدا کردند؟ به راستی ما نسل پس از انقلاب و نسل پس از جنگ، نه انسانیت دیده ایم و نه آزادی. باری، ما نیز به نام انسانیت و با صدای بلند فریاد بر می آوریم که همه آن آرمان ها به یغما رفته و دستانی نا مریی همه چیز را به فلاکت کشیده است. اما نسل متولد شده در بامداد 22 خرداد با تمام توان ایستاده است تا آن آرمان های به یغما رفته را پس بگیرد و به زودی نیز چنین خواهد شد. روزی دشمنی بیگانه در برابر پدرانمان تفنگ دست گرفت و امروز عده ای که چهره شان زیر کلاه و سپر و باتوم پنهان است در برابر ما. قصه همان است-بی کم و کاست- تنها نقش های آن تفاوت کرده اند. جای آن دشمن بیگانه را سیاه پوشانی گرفته اند که راه و رسم کینه جویی شان لعنت ابلیس را هم برانگیخته است و جای پدران را نسل امروزین ما. اما ما چون پدرانمان تفنگ و گلوله ای نخواهیم داشت که سلاح ما ندای آزادی و ندای حقانیت ماست.

پنج ماهی که گذشت را مرور کنید، واقعا دیگر چه مانده است که با ما نکرده باشند؟ مرگ، زندان، شکنجه، اعتراف، فلاکت، تحقیر و ...

می توان هزاران صفحه در این باره نوشت و از لایه های پنهان فجایع ناشی از چنین اقداماتی پرده برداشت. اما قطعا این امر در آینده صفحات تاریخ را پر خواهد کرد و آنچه در لحظه اکنون اهمیت دارد این است که نسل زاده شده در پی 22 خرداد 88، در برابر تمامی این فشارها و تحقیر ها روز به روز گسترده تر و قوی تر شده و ذره ای پا عقب نگذاشته است.

به 13 آبان -این سبزترین روز سال- نگاه کنید. به ضرس قاطع کمیت و کیفیت نیروهای پلیس و لباس شخصی چندین برابر گذشته بود اما باز این نسل سبز به بلوغ رسیده بود که در تمام شهر پخش شد و همه جا را به رنگ خویش در آورد. نسل ما در برابر آنانی که شیپور سیاه مرگ را به صدا در می آورند، ترانه سبز زندگی را سر داده است و توانش را نه در تفنگ ها و باتوم ها که در سکوت ها و لبخند ها یافته است. بی شک شرایط عوض شده است و باید از خود پرسید به راستی چه شده که تمام دروغ های ایدئولوژیک و این حجم از قوای قهریه ذره ای تاثیر نداشته است؟ چرا با تمام این فشارها هنوزهم « هر نگاهی که به نگاهی می افتد از پیروزی می پرسد؟ »

تشکل اسلامی دانشجویان اصلاح طلب نیز به عنوان بخشی از جنبش دانشجویی، ضمن ایستادگی بر مواضع دموکراتیک و روشنگرانه خویش، عزم راسخ تمامی آنانی که در راه پس گرفتن آرمان های حقیقی خود بی دریغ ایستاده اند می ستاید و دیگران را هم به تامل در اتفاقات چند ماهه اخیر دعوت می نماید. ما خشونت و سرکوب های چند مدت اخیر و به خصوص 13 آبان را قویاً محکوم کرده و خواستار پایان دادن به تمامی خشونت های موجود هستیم.

تشکل اسلامی دانشجویان اصلاح طلب خواستار آزادی فوری و بی قید و شرط تمامی بازداشت شدگان این چند مدت و به خصوص «یاشار دارالشفاء» دبیر اسبق تشکل فوق است. یاشار دارالشفاء که در جریان تظاهرات مردمی 13 آبان بازداشت شده هم اینک در زندان اوین به سر می برد و علیرغم تمامی پیگیری ها هیچ خبر مشخصی از وضعیت وی در دسترس نیست. وی که از فعالین سیاسی و فرهنگی سابق دانشگاه بین المللی قزوین بوده از سال تحصیلی جدید به عنوان دانشجوی کارشناسی ارشد در دانشگاه تهران مشغول به تحصیل بوده است. باری، امروز زندان اوین تبدیل به قطب دانشگاه های کشور شده است و جمعی از اساتید و دانشجویان نخبه را در خود گرد آورده است.

تشکل اسلامی دانشجویان اصلاح طلب ضمن عرض تسلیت به تمامی دانشجویان و اساتید آگاه دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین به علت دربند بودن یاشار دارالشفاء و نیز ابراز همدردی با خانواده وی، بر عزم بلند و راسخ یار دیرین خویش درود می فرستد و بار دیگر با وی و تمامی زندانیان و شهیدان راه آزادی پیمان می بندد که تا آخرین نفس در راه آرمان های سبزمان خواهیم ایستاد. یقیناً هیچ چیز ما را از یاران سبزمان جدا نخواهد کرد، حتی فاصله ای به بلندای دیوار اوین:

برویم ای یار، ای یگانه من!

دست مرا بگیر

سخن من نه از درد ایشان بود

خود از دردی بود،

که ایشان اند!

گزارشی از روز ملاقات با یاشار

ikiut — Wed, 18 Nov 2009 13:35:18 GMT

یکشنبه 24 آبان 88

ساعت 9 صبح

سالن انتظار ملاقات زندان اوین شلوغه. ملاقاتی های بند 209 سمت چپ منتظرند تا مسئول ملاقات بیاید. همه با هم حرف میزنند و خوش و بش میکنند. بیشتری ها بار چندمشان است که آمده اند و من و مادر و عمویم بار اول. از دیگران ساز و کار ملاقات را می پرسیم و راهنمائیمان می کنند. جمعیت مشارکتی ها ، جمعیت بهائیها، خانواده های دیگری که در تجمع های مختلف روزهای بعد از انتخابات عزیزانشان دستگیر شده اند، همه و همه در کنار هم بی هیچ فاصله ای ایستاده و محکم و سبز سخن می گویند و از دلنگرانی ها و دغدغه هایشان می گویند: الان دو ماهه که اون توئه. بچه ام سه هفته است چیزی نداره بپوشه. آقا نوبت مام میرسه. آخه دختر بیست و دو ساله ی من چه گناهی کرده که باید اون تو باشه ...همه جور حرفی میشنویم. بغض میکنم...

ساعت 9.5 صبح

مسئول ملاقات ها می آید، صف زنان سمت چپ، صف آقایان سمت راست. کارتی دست ملاقات کننده است که در آن اسم ملاقاتی ها و اسم زندانی (مددجو!) نوشته شده است. آنها را با شناسنامه یا کارت ملی تحویل مسئول یکی یکی میدهند: فقط از یک باجه با عرض بن یک نفر آدم. مسئول، نه کمپیوتر دارد نه هیچ چیز دیگری: فقط خودکار و یک لیست از اسامی زندانیان. هرکس میخواهد پول و لباس زیر و کتاب بدهد هم باید از همین باجه اقدام کند. اسم زندانی اگر در لیست نباشد پشت برگه ملاقات مینویسد هماهنگ شود. بعد از جوابگوئی 10 نفر کارتها را جمع میکند و باجه را میبندد و به سراغ تلفن میرود و اسامی را با مسئول بالایی هماهنگ می کند. راستی! یه آقایی زودتر از همه و خارج از صف که ظاهرا سفارش شده با 7نفر از اعضای خانواده اش تو میروند و به سراغ زندانیشان می روند. مردم همه اعتراض میکنند. همان مسئول بعد از تلفن به سراغ بلندگو می رود و اسامی کسانی که ملاقات دارند را اعلام میکند: سری اول ملاقاتی ها داخل می شوند: اینها عمدتاً کسانی هستند که اسامی عزیزانشان در لیست بوده و این بار چندمشان است. به عمد یک نفر را برای پاسخگوئی گذاشته اند بی هیچ امکانات الکترونیکی تا مردم خسته شوند!

ساعت 10.5 صبح

هنوز کسانی که قرار است اسامی عزیزانشان هماهنگ شود منتظرند و آقای مسئول که سه کار را انجام میدهد و هیچکس اجازه کمک به وی را ندارد! نشسته و دارد با تلفن هماهنگ میکند. حوصله مان سر رفته. خانواده های زندانیان دعای کمیل و قبل تر از آن را هم میبینم و احوالپرسی میکنم.

ساعت 11 صبح

اولین سری کسانی که ملاقات ندارند را اعلام میکند: خانواده هایشان اعتراض میکنند و جوابی بهشان داده نمی شود. هماهنگ شده ها نزدیک به 15 خانواده هستند.

ساعت 12 ظهر

سری دوم کسانی که ملاقات ندارند را اعلام میکنند. خانمی که هم پسرش و هم دخترش را دستگیر کرده اند و ظاهرا پسرش آسم دارد شروع به جیغ و داد میکند که من هیچ جا نمیروم. شما مسئول جان بچه منید. من خودم هم سکته کرده ام و در خطر دومین آن هستم. آقای مسئول خجالت می کشد و چانه زنیش را بیشتر میکند. زن را خانواده ها به کناری می برند و آرام میکنند. بقیه جلو می آیند و اعتراض می کنند. آقای مسئول بدجوری در مخمصه افتاده! بیچاره واقعا تمام زورش را میزند که برای همه مرخصی بگیرد: کاره ای نیست: کارمند ساده! ولی بازهم مردم از او انتظار دارند.

ساعت 12.45 بعد از ظهر

بالاخره نوبت ما می شود و به سراغ عزیزمان می رویم: لباس زندانی راه راه پوشیده. سبیل قیطونی گذاشته و ریشهایش هم درآمده اند. انتظار دیدن ما را ندارد: مادرم بغضش را فرو می خورد و جلوی کابین می نشیند و لبخند میزند: او هم. من برایش علامت پیروزی نشان می دهد و او هم. مادر از حال و سلامت و سرماخوردگی اول هفته اش می پرسد. وضع کلیش خوب است: لاغز نشده، چاق هم نشده!!! تمیز است و غمی البته در انتهای چشمانش است. کلی گپ و گفت میزنیم. می گویم مسواک بزن، به فکر هم بندهایت باش که چه می کشند از دست تو! می گوید: اینجا 3نفر از من میکشند؛ ببین مردم کوچه و خیابان چه می کشند از دست تو!!! میخندیم و میخندیم: انگار نه انگار که او آنجاست و ما اینجا. اما براستی ما کجائیم؟ ما در زندانیم یا او؟ ... یک ربعی می گذرد و شعری برایمان می گوید که آن را تقدیم تمام دوستان و فامیل می کند:

ای دریغ از پای بی پاپوش من

درد بسیار و لب خاموش من

شب سیاه و سرد و ناپیدا سحر

راه پیچاپیچ و تنها رهگذر

احوال همه را می پرسد و به همه سلام می رساند و میگوید قرص و محکم و پابرجا باشید. برای مادرم بوسه می فرستد و با هم به هم می نگریم و در نگاه آخر همه چیز را به هم می گوئیم. آخرش برایمان اولش است: پیروزی

برگرفته از وبلاگ کلاغ سیاه

برای یاشار دارالشفاء

ikiut — Wed, 18 Nov 2009 13:24:18 GMT

برای یاشار دارالشفاء

حمید قهوه چیان

• یاشار دارالشفا؛ که همواره عزمش برای پیگیری افکارش و اهدافش مصمم بوده و هست. یاری که افتخار همراهی اش را از دوران دبیرستان داشتم. انسانی شریف و آزاده که در جستجوی حق و انسانیت لحظه ای درنگ نکرده است. برادری از جنس قطعیت و در عین حال آرمان خواهی دوست داشتنی اش. انسانی که از نمونه های استمرار ِ تلاش برای برابری و آزادی و انسانیت بود، امروز در بند است ...

یاشار دارالشفاء به چه جرمی دستگیر شده و از حق آزادی محروم می گردد؟ جز این است که رای دادن حق هر آدمی است و پیگیری این حق لازمه و ملزوم همان حق رأی دادن به شمار می رود؟ در بند کشیدن کسانی که جز با هدف پرسیدن سوالی اساسی و اینکه «رای من کجاست؟» به صورت مسالمت آمیز جویای حق خویش اند، جز نقض قانون معنای دیگری می تواند داشته باشد؟ به راستی جایگاه قانون در جامعه ما کجاست؟ یاشار دارالشفا اکنون در بند است چون پرسید و جسارت مطالبه حق خویش را داشت، مطالبه حقی که بسیاری از ایرانیان به دنبال آنند و از آرمانهای مندرج در قانون اساسی و اعمال حاکمیت مردمی به شمار می رود.
یاشار دارالشفا؛ دوست عزیزی که همواره عزمش برای پیگیری افکارش و اهدافش مصمم بوده و هست. یاری که افتخار همراهی اش را از دوران دبیرستان داشتم. انسانی شریف و آزاده که در جستجوی حق و انسانیت لحظه ای درنگ نکرده است. برادری از جنس قطعیت و در عین حال آرمان خواهی دوست داشتنی اش. انسانی که از نمونه های استمرار ِ تلاش برای برابری و آزادی و انسانیت بود، اما امروز در بند است، و چه اندوه؛ که بسیاری از هموطنانمان بدین جرم در بنداند. اما ندایی از جنس امید و حق جویی، چون موجی پرخروش و اراده ای مستحکم که یادآور تاریخ صدساله آزادی خواهی و برابری طلبی مردم ایران برای اصلاح و آبادانی بود همواره ما را برای ایرانی آزاد و آباد امیدوار می نماید. حرکت سبز ایرانیان، نه تنها اعتراض به واقعه ای مدنی است بلکه ریشه در تاریخ دوانده و بجای سرکوب و اعمال خشونت پاسخ گویی و اصلاح حاکمان را می طلبد.
قانون اساسی میثاق حکومت و مردم است. هیچ اصلی در قانون اساسی نبایست تعطیل و هیچ اصلی نباید متوقف شود. با مراجعه به اصل نهم قانون اساسی در می یابیم که آزادی و استقلال کشور در رابطه ای متقابل محافظ هم بوده و«هیچ مقامی» حق ‌ندارد به نام حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشور آزادی های مشروع ‌را، هر چند با وضع قوانین و مقررات‌، سلب کند. سپس با مراجه به اصل ۲۷ قانون اساسی در می یابیم که تشکیل اجتماعات و راه‌پیمایی ها، بدون حمل‌سلاح‌، به شرط آن که مخل به مبانی اسلام نباشد آزاد است‌. آزادی راهپیمایی و اعتراض مسالمت آمیز مدنی را نمی توان با قانون موضوعه نقض کرد و شرکت کنندگان در آن را محکوم نمود. در هیچ قانونی برخورد نیروهای امنیتی و نظامی در این راهپیمایی مردمی که بدون سلاح انجام می گیرد توجیح نمی شود. سوال اینجاست که آیا قانون تنها حاکم بر یک سوی افراد است و کسی که لباس رزم بر تن دارد معاف از قانون می باشد؟! نه مگر اینکه مهم ترین رسالت قانون کنترل قدرت است، و نه مگر اینکه تنظیم قوا و تضمین آزادی ها از اهداف وضع قانون است، پس چطور معترضین به فعل حکومت سرکوب می شوند و گروهی ظاهراً به نام حفظ قانون و باطناً در نقض قانون، با انواع اقسام اعمال بی قانونی ها به سرکوب مردم معترض می پردازند و عمل خویش را بنام قانون جا می زنند؟!

یاشار دارالشفا، و سایر زندانیان سیاسی و عقیدتی هیچ جرمی جز گستاخی تذکر و امر به معروف و نهی از منکر نداشته اند. امیدوارم به لطف خداوند منان شاهد رهایی زود هنگام این دوست گرانقدر و سایر محبوسین سیاسی در بند باشیم.

رد صلاحیتهای گسترده در انتخابات شورای صنفی دانشگاه علوم پزشکی شیراز

ikiut — Tue, 17 Nov 2009 07:12:18 GMT

در جريان بررسي صلاحيت هاي كانديداهاي شوراي صنفی دانشگاه علوم پزشکی شيراز تعداد زيادي از دانشجويان فعال اين دانشگاه رد صلاحيت شدند.

به گزارش خبرنامه اميركبير در حال حاضر تنها تشكل دانشجويي منتقد باقي مانده در اين دانشگاه شوراي صنفي است. به همين دليل مديريت دانشگاه براي تسلط بر اين تشكل دانشجويي و ساكت كردن هر گونه انتقاد، دست به رد صلاحيت گسترده در انتخابات شوراي صنفي زده است.

پیش از این شورای صنفی خوابگاه دستغیب به دنبال صدور احکام انضباطی براي سه نفر از اعضا و اخراج دبیر آن از خوابگاه به علت برگزاري تجمع های اعتراضی منحل شده بود.

خبرنامه امیر کبیر

یاشار دارالشفاء را آزاد کنید

ikiut — Sat, 14 Nov 2009 14:05:18 GMT

یاشار دارلشفاء دانشجوی کارشناسی ارشد رشته برنامه ریزی و رفاه اجتماعی دانشگاه تهران با گذشت بیش از 10 روز از بازداشتش همچنان در بند 240 زندان اوین به سر می برد.

این فعال دانشجویی و دبیر سابق تشکل اصلاح طلب دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین روز 13 آبان در تهران بازداشت شده و در زندان اوین به سر می برد.

با وجود تعیین وثیقه در همان روزهای اول دستگیری، از آزادی این فعال دانشجویی خودداری شده است. ما اعضای شورای مرکزی تشکل اصلاح طلب ضمن اعتراض به دستگیری وی، خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط یاشار دارالشفاء می باشیم.

بازداشت راحله عسگری زاده

ikiut — Tue, 10 Nov 2009 14:25:52 GMT

راحله (رها) عسگری زاده، فعال حقوق زنان و کمپین یک میلیون امضا، پس از یورش نیروهای امنیتی شامل سه نفر نیروی سپاه و یک نفر از ماموران نیروی انتظامی، در پارک هنرمندان بازداشت و با چشم بند و دستبند به پایگاهی نزدیک خیابان طالقانی و سپس بازداشتگاه وزرا منتقل شد.

در ابتدا برای وی قرار کفالت صادر نمودند و روز یک شنبه نیز در پاسخ به پیگیری های خانواده، به آنها اعلام شد که او را به قید کفالت آزاد خواهند کرد امابر خلاف گفته های مزبور، مسوولان قضایی با ذکر اين که پرونده در مرحله ي تحقیقات است قرار بازداشت موقت صادر و از آزادی وی خودداری نموده اند.

این فعال جنبش زنان، روز یک شنبه 17 آبان، طی تماسی از بخش قرنطينه ی بند متادون زندان اوین گقته است: "من قرار کفالت را در بازداشتگاه وزرا امضا کردم ولی با اینکه تا دیشب امید آزاد شدن را داشتم امروز به خانواده ام گفته اند که پرونده من با صدور قرار بازداشت موقت به شعبه 4 دادگاه انقلاب ارجاع شده است".